Pouya: 'Blijf in jezelf geloven en geeft niet op'

​​Ook dit jaar weer reikt de Stichting voor Vluchteling-Studenten UAF tijdens het jaarlijkse Afstudeer-feest voor voormalige vluchtelingen die hun Nederlandse diploma hebben behaald, de Kees Bleichrodt Award uit.

PouyaDeze prijs is bedoeld voor een student die uitblinkt in talent en doorzettings-vermogen. Dit jaar is Pouya Zarchin, die zijn bachelor Communicatiewetenschap aan de VU in Amsterdam heeft behaald, een van de drie genomineerden. Een gesprek met deze uitblinker.

Pouya, hoe was het voor jou om in een land als Nederland terecht te komen?

In 2010 ben ik met mijn ouders en zus uit Iran vertrokken. Eerst zijn we naar Istanbul gegaan. Mijn ouders zijn toen naar Nederland vertrokken. Mijn zus en ik zijn 2,5 maand later gegaan. We zijn gevlucht omdat mijn vader vanwege zijn politieke activiteiten problemen met de autoriteiten had gekregen.

Zelf had ik geen enkel idee naar welk land ik zou gaan. Het werd dus Nederland. Van dit kleine land wist ik helemaal niets - ik wist niet eens dat Nederlanders een eigen taal spreken. Toen ik hier aankwam besefte ik mij dat Nederland mijn thuis zou worden. Dat gaf mij wel een vreemd gevoel.

Een grote verrassing bij mijn aankomst was dat de Koninklijke Marechaussee zo vriendelijk was. Toen ik de officier zei dat ik asiel wilde aanvragen moest hij glimlachen. Ongelofelijk, in Iran ziet de bevolking de politie juist als de vijand.

Ik ben eerst naar het Justitieel Detentiecentrum Schiphol gebracht, vervolgens kwam ik in Azc Dronten terecht. Na ongeveer 9 maanden kreeg ik mijn asielvergunning.

Wat vind je wel en niet leuk aan Nederland?

Ik reis geregeld en telkens als ik terugkom denk ik, Nederland is het beste land ter wereld. Het is veilig en mensen hier hebben respect voor elkaar. In Nederland bepaal je ook zelf je grenzen.

Minder leuk vind ik dat veel Nederlanders een tamelijk eenzijdig, ja zelfs naïef, perspectief op de wereld om hen heen hebben. Als je zegt dat je uit een ander land komt wordt je toch met een speciale bril bekeken. Mensen hebben het idee dat in Nederland alles beter is; en dat je als buitenlander zijnde bijvoorbeeld minder goed bent opgeleid. In mijn eerste studiejaar werd er gezegd dat het mij niet zou lukken om mijn studie te voltooien. Maar kijk eens waar ik nu ben uitgekomen.

Wat is jouw ambitie?

Ik stel mijzelf graag grote doelen en die wil ik behalen. Dat had ik al in Iran en heb ik ook in Nederland. Als je me vraagt hoe ik aan die instelling kom, weet ik dat niet. Ik word gewoon blij van het bereiken van een doel dat ik mezelf heb gesteld, het is een soort verslaving.

Soms wordt tegen mij gezegd dat ik een voorbeeldvluchteling ben. Dat is teveel verantwoordelijkheid voor mij, ik hoef geen extra last op mijn schouder. Want dan moet ik weer oppassen met wat ik onderneem en dat is niet leuk.

Je hebt juist je studie Communicatiewetenschap afgerond en bent alweer aan de volgende studie begonnen...
Meteen nadat ik in Nederland was ben ik de taal gaan leren. Na een voorbereidend jaar ben ik in 2013 met mijn studie begonnen. Ik heb veel onderzoek gedaan op het gebied van Mediapsychologie. Onderwerpen als de effecten van games op het brein van jongeren, en het inzetten van robots in het onderwijs. Sinds september ben ik gestart met een nieuwe masterstudie Business Administration. Daarnaast werk ik parttime als projectmedewerker voor Berenschot en heb ik met een vriend een eigen bedrijf opgericht.

Wat zou jij aan vluchtelingstudenten mee willen geven?

Ik denk niet dat het wezenlijk uitmaakt of je hier geboren bent of uit een ander land komt - jij zal zelf het verschil moeten maken. Daarbij is het belangrijk om in jezelf te geloven en niet op te geven. Zelf heb ik geregeld twijfels gehad, maar uiteindelijk ben ik altijd weer doorgegaan.

Delen