IND 25 jaar: Onze klant

​Wie zijn de mensen met wie wij in ons werk te maken krijgen? Waarom hebben zij hun land verlaten? En hoe ziet hun leven er in Nederland uit? In de reeks over 25 jaar IND besteden we aandacht aan de verhalen van onze klanten.

Shevan bij Lowlands

Shevan komt uit Syrië. In zijn jeugd woonde hij in Damascus, Holmes en voor het grootste deel in Aleppo. In 2013 kwam hij via een hervestigingsmissie* via Libanon naar Nederland. Inmiddels verblijft hij vijf jaar in Nederland en sinds kort is hij in het bezit van een Nederlands paspoort. Wij spraken met Shevan over zijn tijd in Syrië en over zijn leven in Nederland.

Shevan, kun je iets vertellen over je leven in Syrië?
'Mijn vader werkte voor een Amerikaans oliebedrijf. Vanwege het werk van mijn vader ben ik veel verhuisd. Ik heb aan de universiteit van Damascus talen gestudeerd: Engels, Arabisch en Arabische literatuur. Binnen mijn familie zijn verschillende religies, ik heb bijvoorbeeld ook Joodse roots en ben daar trots op, omdat het mij heeft meegegeven dat ik geen slachtoffer ben, maar overlevende.
In Syrië ontmoette ik de liefde van mijn leven, een man. Ik wist niet wie ik was, maar wist wel dat ik anders was. Als homoseksueel was je in Syrië niet gewoon, je was niet veilig of ging naar de gevangenis. Ik ontmoette in Syrië een bijzondere Nederlandse man, Pater Frans van der Lugt, die Arabisch sprak. Ik vroeg hem naar een medicijn om mij te veranderen, maar hij zei: 'het medicijn zit in je hart.' Pater Frans geloofde in mensen en was een goed voorbeeld voor mij. Ik leerde mijzelf te accepteren wie ik was en ben hem daar nog steeds erg dankbaar voor. Toen brak de revolutie uit in Syrië. Veel mensen werden opgepakt, zo ook mijn toenmalige vriend en ik. Ik werd opgepakt vanwege mijn geaardheid en religie. Wij kregen het advies om Syrië te verlaten, omdat we daar niet veilig waren. Toen we de kans hadden, zijn we vertrokken.'

Hoe ontstond je contact met de IND?
'Met mijn vriend vluchtte ik naar Libanon. In Libanon ben ik actief geweest in LHBTI-organisaties, vanwege het gevaar niet onder mijn eigen naam. In Libanon hebben wij gesprekken gehad met UNHCR en zijn vervolgens op basis van hervestiging naar Nederland gegaan. We konden niet zelf kiezen, dat deed UNHCR, maar ik ben blij dat ik nu in Nederland woon. In Nederland hebben we contact met de IND gehad over ons verblijf en kregen we een tijdelijke vergunning. Onlangs heb ik naturalisatie aangevraagd.'

Wat was je beeld van Nederland voordat je hier kwam?
'Om eerlijk te zijn, kende ik Nederland alleen via Pater Frans en was me vooral de kleur oranje bijgebleven. Ik kende Nederland verder helemaal niet.'

Wat vind je nu van Nederland?
'Nederland is mijn tweede thuis. Als ik naar het buitenland ga, mis ik Nederland. Mijn andere thuis is het oude Syrië. Ik hou van Syrië, maar Syrië is kapot. Ik heb de sleutel van mijn huis in Aleppo nog, maar mijn huis is weg. Mensen die ik ken zijn weg of vermoord, dus Syrië is niet meer mijn Syrië. In Nederland voel ik mij thuis; ik heb net zoals Nederlanders leren klagen over het weer, ik hou van gevulde koek met amandel en van fietsen.'

Hoe ziet je leven er in Nederland uit?
'Ik loop veel marathons, dat helpt ook om alles te verwerken. Dat deed ik al in Syrië en dat doe ik nu in Nederland ook, zelfs soms in het buitenland. Zo loop ik ook voor bepaalde doelen, bijvoorbeeld voor de Syrische revolutie, yezidi-vrouwen of de LHBTI-gemeenschap. Ik kies ervoor om op mijn manier mensenrechtenactivist te zijn. Ik geniet ervan dat je in Nederland vrij mag zijn, Nederland is heel open minded, dus kom ik op voor minderheden. Daarnaast geef ik in Nederland Arabische les, kookworkshops en ben ik soms tolk.
Verder doe ik veel vrijwilligerswerk voor het Rode Kruis en ga ik langs scholen om mijn verhaal te vertellen, ik ben een storyteller of motivational speaker. Ik heb mijn verhaal ook in de Tweede Kamer, het Europees Parlement en onlangs nog op Lowlands verteld. Het gaat dan overigens niet over mij, maar over Syrië en wat daar is gebeurd. Ik ben nu ook een boek aan het schrijven. Ik vergelijk mijzelf soms met Anne Frank, zij schreef niet voor zichzelf, maar voor Kitty. Ik schrijf voor haar, voor een meisje met een droom. In Syrië zat ik ook in een soort Achterhuis gevangen, ik kon niet vrij zijn en liep gevaar. Anne Frank is mijn voorbeeld. Mijn boek gaat heten 'The diary of a Syrian LHBT with Anne Frank.'

Waar komt je naam vandaan?
'Shevan is een Koerdische naam, het betekent harmonie. Ik ben niet met die naam geboren, maar heb zelf voor die naam gekozen. Daarnaast ben ik inmiddels naar een advocaat gegaan om ook mijn achternaam te veranderen. Ik wil van mijn geboortenaam af, omdat ik daar slechte herinneringen aan heb. Ik wil graag de achternaam van Pater Frans aannemen, omdat hij mijn held was. Hij is vijf jaar geleden vermoord in Syrië en ik wil zijn herinnering levend houden. De naam van Pater Frans gaat niet over Nederland, maar over mijn verleden en wie ik ben.'

Hoe zie je de toekomst?
'Het gaat goed met me, maar het kan beter. Mijn verleden draag ik mee. Iedere eerste maandag van de maand bij de test van het luchtalarm is dat geluid nog vreselijk voor me. Daarnaast zoek ik werk, ik doe op dit moment vooral vrijwilligerswerk, maar wil graag een betaalde baan. Ik waardeer Nederland en de Nederlanders en ben nu zelf Nederlander. Ik heb er niet voor gekozen om te vluchten, maar ben blij dat ik hier een veilig bestaan heb.'

 

* Hervestiging betekent het overnemen en bescherming bieden aan asielzoekers die zich nog buiten de Europese Unie bevinden. De meest kwetsbare vluchtelingen worden door de UNHCR voorgedragen voor hervestiging. Soms voert UNHCR de gesprekken, soms is de IND op locatie aanwezig om de gesprekken te voeren.

Delen