'De IND is geen stempelmachine'

Een hoor- en beslismedewerker bij de Immigratie- en Naturalisatiedienst (IND) voert gesprekken (gehoren) met asielzoekers en beoordeelt of iemand in aanmerking komt voor een verblijfsvergunning in Nederland. Maninne bereidt elk gehoor voor, stelt de vragen die nodig zijn voor een zorgvuldige beoordeling en beslist vervolgens zelf op de aanvraag. 

Van Amerikanistiek naar asiel

‘Ik ben mijn hele leven al geïnteresseerd in politiek en politieke vraagstukken’, vertelt Maninne. ‘Maar gaandeweg kwam ik erachter dat ik het werk in de uitvoering nog interessanter vind dan beleid. Toen mijn studie Amerikanistiek ten einde liep, kwam ik deze vacature tegen en het sprak me meteen aan. In een tijd waarin zoveel over asiel en migratie gesproken wordt, was ik ook gewoon benieuwd: hoe gaat het dan echt? Wat gebeurt er achter de schermen?’

Dat ze geen juridische achtergrond heeft, bleek geen obstakel voor een loopbaan bij de IND. ‘Ik heb collega’s die rechten hebben gestudeerd, maar ook collega’s met een culturele antropologie of een taalstudie. Als je de motivatie en het gevraagde denkniveau hebt, dan past iedereen bij dit werk. Natuurlijk kon ik niet zomaar beginnen. Ik kreeg eerst een jaar een interne opleiding, waarin ik alles leerde over de wetgeving, het toetsingskader en het afnemen van gehoren. Pas daarna kon ik zelfstandig aan de slag.’

Puzzelen 

Vraag Maninne wat ze het leukst vindt aan haar werk en het antwoord komt direct. ‘Het puzzelen. Ik bekijk een dossier en ga op zoek naar de informatie die ik nodig heb. Soms klopt er iets niet in een verhaal. Bijvoorbeeld een detail dat niet overeen komt met het vluchtverhaal of een verklaring die tegenstrijdig lijkt. En dan moet ik uitzoeken hoe dat zit. Dat speurwerk vind ik ontzettend interessant.’

Het werk van Maninne bestaat voor de ene helft uit het afnemen van gehoren en voor de andere helft uit het nemen van beslissingen. ‘Als ik een gehoor heb, bereid ik me daar eerst op voor: wat staat er al in het dossier, wat snap ik nog niet, wat heb ik nog nodig? En dan luister ik vooral heel veel naar wat de aanvrager me vertelt. Wat zijn de redenen dat iemand het thuisland moest verlaten? Op basis daarvan stel ik gerichte vragen en verzamel ik alles wat ik nodig heb om een zorgvuldige beslissing te kunnen nemen.’

Horen en rechtvaardig beslissen

Sommige gehoren laten een diepe indruk achter. Zoals het gesprek met iemand die gevlucht was vanwege diens seksuele geaardheid. ‘Die persoon kwam uit een omgeving waarin zichzelf zijn onmogelijk was’, vertelt Maninne. ‘Tijdens het gehoor kon ik de spanning zien die dat met zich meebracht. Ik probeerde die persoon eerst op diens gemak te stellen. Bijvoorbeeld door een grapje te maken om het ijs te breken, maar ook door goed te luisteren en ruimte te geven voor emoties. Toen ik zag dat diegene zich meer begon te ontspannen, was ik trots op mezelf. Dat was een mooie, en vooral ook dankbare ervaring.’

Niet elke zaak leidt tot een inwilliging. Ze schrijft ook regelmatig afwijzingen, bijvoorbeeld als een verhaal veel vraagtekens oproept of als iemand geen gevaar loopt in het eigen land. ‘Dat hoort erbij. Ook als het verhaal van de aanvrager wel heftig is, maar er geen noodzaak voor bescherming is. Ik geloof in juridische rechtvaardigheid en in het toetsingskader dat wij hanteren. De IND is er niet om alle problemen in de wereld op te lossen.’ 

Tijd en aandacht

De IND bevindt zich op een politiek beladen terrein. Maar het is geen politieke organisatie. Dat onderscheid is voor Maninne belangrijk. ‘Ik was van tevoren wel benieuwd hoe dat zou zijn’, vertelt ze. ‘Maar op de werkvloer merk ik weinig van politieke voorkeuren. Iedereen heeft een eigen mening; we zijn immers mensen en we lezen het nieuws. Maar hier draait het altijd om één ding: een zorgvuldig beoordeling.’

‘Ons werk gaat om mensenlevens. En daarom gaat er tijd en aandacht in elke zaak, of je nu een inwilliging of en afwijzing schrijft. De IND is geen stempelmachine die zomaar op de automatische piloot opereert.’

Solliciteren? Doen!

Maninne vond bij de IND haar eerste ‘echte’ baan. ‘De basis is hier gewoon goed’, zegt ze blij. ‘Ik vind mijn werk leuk en ik heb fijne arbeidsvoorwaarden. Zo kan ik deels vanuit huis werken en heb ik een individueel keuzebudget dat ik bijvoorbeeld kan inzetten voor het aflossen van mijn studieschuld of het kopen van extra vakantiedagen.’

Daarbij wordt er volgens haar goed gekeken naar wat medewerkers nodig hebben om het beste uit zichzelf te halen. ‘Ik zit er pas twee jaar, maar ik word al gestimuleerd om opleidingen of cursussen te volgen. Ook als die buiten mijn directe vakgebied liggen. Die vrijheid waardeer ik. Het laat zien dat de IND investeert in mijn persoonlijke en professionele groei. Dus als iemand mij zou vragen of die moest solliciteren, dan zou ik zeggen: zeker doen!’

Nieuwsgierig geworden? Kijk dan op onze Werken bij-pagina en vind de vacature die bij jou past!