‘Nederland staat voor mij gelijk aan vrijheid’

​Als homo afkomstig uit Trinidad en Tobago moest Jason Williams jarenlang zijn geaardheid voor zijn omgeving geheim houden. Nu kan hij vrijuit praten: “Ik wil een leven zonder angst, want angst is in mijn land altijd aanwezig.”

Jason William
​Trinidad en Tobago is een van de tientallen landen in de wereld waar homoseksualiteit nog strafbaar is. Maar ook in Trinidad en Tobago klinkt de roep om verandering. Zo heeft de LHBT-activist Jason Jones in 2017 een zaak aangespannen om homoseksualiteit te decriminaliseren, en ondanks dat de zaak nog loopt, is het een eerste stap in de emancipatie van LHBTI's.

Jason Williams (37) heeft de ontwikkelingen niet afgewacht. In juni 2016 nam hij het vliegtuig naar Curaçao en trok vandaar naar Nederland, waar hij op Schiphol asiel aanvroeg.

"Ik was angstig en onzeker en liep naar de marechaussee toe. Een beambte vroeg vriendelijk wat hij voor mij kon doen. Huilend vertelde ik hem dat ik asiel wilde aanvragen, omdat ik homo ben en voor mijn leven vrees. De man probeerde me op mijn gemak te stellen en zei 'we zullen voor je zorgen'. Dat voelde voor mij zo warm en gastvrij, het was alsof er een last van mijn schouders viel."

Receptionist
Tot aan zijn vertrek werkte Jason als receptionist in een hotel in Tobago. "Ik sliep, werkte en ging in mijn vrije tijd naar feestjes. Ik deed eigenlijk alles wat iedereen doet. Maar homoseksualiteit is in mijn land illegaal, mensen zijn vijandig. Ik was voortdurend bang om open over mijn seksuele voorkeur te zijn. Homo's worden geregeld mishandeld, bedreigd en zelfs vermoord. Ook ik ben aangevallen, want al vertel ik zelf niets, blijkbaar reageren mensen op mijn gedrag en trekken ze daar hun conclusies uit. Ik was zo ontzettend bang voor mijn leven en wat de toekomst me zou gaan brengen. Op een gegeven moment was het genoeg, en besloot ik mijzelf te beschermen."

Veel vragen
Die bescherming vond Jason in Nederland, waar hij na een korte asielprocedure hoorde dat hij in Nederland mocht blijven. "Mijn contact met de IND verliep goed. Ook de IND-ambtenaar probeerde mij op mijn gemak te stellen. Ik was zenuwachtig maar ook zelfverzekerd - ik had immers een verhaal te vertellen. Wat mij opviel, was dat de ambtenaar mij veel vragen stelde. Ik merkte in het gesprek dat dezelfde vraag vaak later in iets andere bewoordingen opnieuw werd gesteld. Het is een strategie om eerlijk antwoord te krijgen en dat begrijp ik heel goed. Na afloop van dit gesprek was ik helemaal leeg."

Azc
Tijdens de asielprocedure kwam Jason in het Limburgse Baexem terecht. De aanwezigheid van zoveel mensen met verschillende leefwijzen gaf hem een culturele schok. "Ik probeerde te integreren, tegelijkertijd vertelde ik aan niemand dat ik homo was. Maar mensen praten achter je rug om. Als ik toch vervelend werd behandeld, beet ik wel van mij af. Toen ik naar een feest van het COC in Eindhoven ging, kwam ik andere homo's uit het azc tegen; jongens die daar niet uit de kast kwamen."

Toekomst
Inmiddels heeft Jason zijn plek gevonden in Brunssum en is Nederland echt zijn thuis geworden. "Nederland staat voor mij gelijk aan vrijheid; je kunt er je leven leiden zoals jij dat wil. In Trinidad en Tobago had ik tijdens mijn lessen Europese geschiedenis van Nederland gehoord. En jullie Leo Beenhakker was bondscoach van ons nationale voetbalteam, dat meedeed aan het WK van 2006 in Duitsland. Zo kwam ik in Nederland terecht." 

Jason wil dolgraag werken, liefst in de 'hospitality' branche. Voorwaarde om aangenomen te worden is een goede beheersing van de Nederlandse taal: "Eerst ga ik goed Nederlands leren. Daarna wil ik naar een grotere stad verhuizen. In de omgeving van Brunssum is weinig werk. Op dit moment doe ik vrijwilligerswerk in een winkel, waar tweedehands spullen worden opgeknapt. In de toekomst zou ik graag mensen helpen. Niet alleen LHBTI, maar mensen in het algemeen. We moeten er tenslotte toch met z'n allen iets van maken. Ik ben nu op een punt gekomen dat ik mij prettig voel. Mijn leven is opnieuw begonnen, ik voel mij echt herboren."