• Home
  • Mark en Herman, medewerkers op Schiphol: ‘Iedereen voelde de urgentie’

Mark en Herman, medewerkers op Schiphol: ‘Iedereen voelde de urgentie’

​Dag en nacht kwamen er vliegtuigen met evacuees aan op Schiphol. Bij elk vliegtuig stonden Mark en Herman paraat om hen op te vangen.

'We stonden letterlijk als eerste op het platform om de mensen uit het vliegtuig te ontvangen', vertelt Mark. 'Wij verzorgden de briefing voor de tolken en het COA en zorgden ervoor dat het proces gestroomlijnd verliep. Ook geven we aan het COA door wie er in de bus kon om naar de opvang te gaan, en wie er ter plekke op Schiphol behandeld werd. Het grootste deel van Schiphol bestaat uit een beveiligd gebied waar je niet zomaar mag komen. Dat betekent dat tolken en COA-personeel allemaal een pasje moesten hebben. Wij zorgden ervoor dat die er waren en loodsen hen door het beveiligde gebied. Maar wij namen ook die passen weer in als zij vertrokken. Dat betekende dat wij er altijd als eerste moesten zijn en pas als laatste konden vertrekken.'

Betrokkenheid

Betrokkenheid was het sleutelwoord in het hele proces rondom de evacuatievluchten. Mark: 'Wij ontvingen mensen na een hele lange reis. Mensen die bovendien verschrikkelijke dingen hebben meegemaakt. Dat besef zag je bij iedereen, van de Marechaussee tot en met de buschauffeur die mensen naar de opvanglocaties bracht. Ik zag stoere Marechaussee-collega's die koffers naar de bus droegen en de buschauffeur heeft persoonlijk geregeld dat de KLM dekens ter beschikking heeft gesteld zodat we baby's, kinderen en ouderen wat comfort konden bieden. We werkten met een vast team van mensen, iedereen droeg bij en iedereen voelde de urgentie.'

Netvlies

Hoewel Mark en Herman al heel wat hebben meegemaakt in hun loopbaan bij de IND, maakte deze situatie diepe indruk op hen. 'Op een vlucht zat een alleenstaand jongetje. Hij was zijn ouders op het vliegveld van Kabul kwijtgeraakt, maar wilde toch de vlucht niet missen en was ingestapt', vertelt Herman. 'Maar ik zag ook een oude man, die op de rug van zijn zoon het vliegtuig werd uitgedragen. Dat zijn beelden die op je netvlies blijven staan, het raakt ons enorm.'


Welkom voelen

Het was hard werken, maar ook dankbaar, vinden Mark en Herman. 'Het laatste jaar werden we vooral beheerst door corona, maar dat was nu even heel ver weg', zegt Herman. 'Alle inspanningen waren erop gericht om deze mensen te ontvangen en hen proberen zich welkom te laten voelen. Voor veel mensen is de situatie in Afghanistan misschien een ver-van-mijn-bed-show, maar hier werden we geconfronteerd met de humanitaire ramp die zich daar voltrekt. Dan weet je: dit is waar je het voor doet.'

Slapen

Dat vindt ook Mark. 'De uitleg die wij gaven onderaan de vliegtuigtrap is zo belangrijk gebleken. Ik herinner me een man die de trap opliep en dat moment aangreep om iedereen te bedanken dat hij hier kon zijn. Dat was een indrukwekkend moment. Het was fantastisch om te zien hoe goed er werd samengewerkt. Natuurlijk liep iedereen op een gegeven moment op zijn tandvlees, maar dat gaf niet. Ik wist: ik ga straks naar huis en deze mensen gaan eveneens naar een veilige plek. Nou, op die gedachte kun je wel slapen.'