• Home
  • Lida, medewerker van het belteam: ‘Het is voldoende om mens te zijn’

Lida, medewerker van het belteam: ‘Het is voldoende om mens te zijn’

In het belteam van het ministerie van Buitenlandse Zaken legden medewerkers contact met Afghanen die voor evacuatie in aanmerking kwamen. Ook enkele IND'ers namen deel aan het belteam, waaronder Lida. Zij belde vooral tolken die aan de Nederlandse militaire missie hebben bijgedragen. 

'De mensen die wij belden, wisten al dat ze in aanmerking kwamen, maar dit was wel het eerste telefonische contact dat ze hadden hierover met ons', vertelt Lida. 'In het gesprek controleerden we een aantal persoonlijke gegevens en gaven we instructies over hoe de evacuees moesten handelen: kom alleen met de gezinsleden die ook op de lijst staan, neem eten en drinken voor 24 uur mee, neem niet teveel bagage mee en kleed je normaal, zodat het niet opvalt dat je op reis gaat.'

Zenuwen

De tolken waren zonder uitzondering blij om Lida te spreken. 'Ze waren heel dankbaar voor de kans om naar Nederland te komen. Ze vertelden mij hoe de situatie in Afghanistan steeds verder verslechtert en ik hoorde de zenuwen in hun stem.'


'Je bent er bijna'

Behalve dat zij voorbereidende gesprekken voerden, hielpen Lida en haar collega's ook met telefonische begeleiding naar de luchthaven. 'Dat ging dag en nacht door', zegt Lida. 'Via hun telefoon hadden de evacuees hun locatie gedeeld, dus wij konden zien waar zij waren. Telefonisch loodsten mijn collega's en ik hen naar het vliegveld. Soms waren mensen bang of in paniek. Of ze waren bang dat ze het vliegveld niet konden vinden. 'Kom op, je bent er bijna, niet opgeven nu', riepen we dan aan de telefoon. Of: 'Je gaat het echt vinden, we helpen je tot je er bent, loop snel verder.' Als iemand het vliegveld bereikte, zagen we dat op ons scherm. 'Hij is er!', riepen we dan. En het hele team was blij en opgelucht. Dat waren emotionele momenten.'

Geen bereik

Maar er waren ook spannende momenten. 'Van één specifieke plek wisten we dat er geen bereik was', vertelt Lida. 'Dat vertelden we ook aan de mensen. Toch was het akelig als de verbinding wegviel. Natuurlijk, het kon zijn dat het aan het bereik lag, maar het kon ook zijn dat ze gepakt waren door de Taliban, of dat hun telefoon was afgepakt. We bleven kijken naar de locatie om de voortgang te zien. Alle leden van het belteam kun je inmiddels in Kabul neerzetten; we weten allemaal blindelings de weg naar het vliegveld te vinden.'

Verschil maken

Zelf maakte Lida in 2000, op haar zevende, de reis vanuit Afghanistan naar Nederland, samen met haar ouders. Toch maakt haar dat niet meer betrokken dan anderen, stelt ze. 'Nee, ik zie bij iedereen in dit proces een enorme betrokkenheid', zegt Lida. 'Toen ik 's ochtends op kantoor kwam, zag ik een collega die de hele nacht had doorgewerkt en die echt even moest slapen. Zij had geen Afghaanse achtergrond, maar ook zij was gedreven om te helpen. Dat je echt het verschil kunt maken in een crisissituatie als deze, vind ik mooi. Ik ben erg blij dat ik dit mag doen, maar ik zou het met evenveel inzet doen als het om een ander land ging. Je hoeft geen Afghaan te zijn, het is voldoende om mens te zijn.'